Η
μητέρα ως πρόσωπο του μυθιστορήματος κινείται στη
σκιά των πρωταγωνιστών. Δέχεται το χτύπημα της μοίρας (θάνατος άδοξος του
αντρός της), στέκεται στα πόδια της, αξιοπρεπής και αρχόντισσα, στηρίζει την
οικογένειά της. Αγαπά και προστατεύει την κόρη της Κλειώ, ονειρεύεται το μέλλον
της, τη φροντίζει αλλά διακριτικά, χωρίς να εκδηλώνει το συναίσθημά της.
Περισσότερο δρα όταν πρέπει, παρά εκφράζεται με λόγια. Πρόκειται για την κλασική
ελληνίδα μάνα που με κουράγιο και ρεαλισμό στηρίζει την οικογένειά της και
θυσιάζεται χωρίς εντυπωσιασμούς και εξάρσεις.
