Η
Εσμέτ, η κόρη της Φατιμά έζησε τα
παιδικά της χρόνια κοντά στην Κλειώ και τις διηγήσεις της. Η Κλειώ για την
Εσμέτ, όπως και η Εσμέτ για την Κλειώ, ήταν κάτι παραπάνω από απλές φίλες, ήταν
σαν αδερφές. Περνάγανε μαζί ατέλειωτες ώρες. Συνήθως διηγούνταν η Κλειώ στην
Εσμέτ ιστορίες που αφορούσαν στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν κάτι που και στις δυο
άρεσε πολύ. Από αυτό συμπεραίνουμε ότι οι ιστορίες του αρχαίου ελληνικού
πολιτισμού φαίνονται σπουδαίες και στους άλλους λαούς. Η φιλία όμως αυτή
τελειώνει όταν η Εσμέτ αναγκάζεται να φύγει με την οικογένεια της. Όταν ο
ελληνικός στρατός μπαίνει στη Σμύρνη, εντελώς τυχαία μέσα στο πλήθος του κόσμου
οι δύο αυτές φίλες συναντιούνται. Δεν αγκαλιάζονται ούτε φιλιούνται όπως θα
ήταν φυσικό, αλλά κοιτάζονται και η Εσμέτ της δίνει μια κεχριμπαρένια χάντρα
από ένα κομπολόι που έχει σπάσει, όπως και η φιλία τους. Η κάθε μια τους κρατά
μια χάντρα ως ελπίδα μελλοντικής επαφής τους.
